blogs van Mathilde Bausch

De laatste sportclinic van HAS1 is een golfcursus bij Burg Golf op Parc Sandur in Emmen. Het bestaat uit vier lessen op school en twee op de golfbaan zelf. We gingen met de klas op de fiets naar Parc Sandur. De golflessen werden gegeven door meneer Poortvliet en meneer Smit van het carmel.

De twee lessen op de golfbaan hebben we eerst de afslag en het putten geoefend. Putten is dat je op het kleine stukje kort gemaaid gras de bal in het putje bij de vlag probeert te slaan. Om te kunnen putten heb je een andere golfclub nodig dan bij de afslag. Daarna hebben we inde volgende les de drie verschillende holes geoefend en geleerd met welke club je wat moet slaan.

Voordat we op de golfbaan een balletje mochten slaan hebben we eerst op school in de gymzaal geoefend. Ik wist niet dat het zo moeilijk was om een golfbaan te raken en in de goede richting te slaan. Hoe goed ik mijn best ook deed, ik sloeg in het begin geen bal. Ik werd er helemaal gek van.

Bij golfen moet je letten op je houding. Je moet je armen gestrekt houden, want je schouders doen het werk. Je moet achter de bal gaan staan. Je knieën ligt gebogen en je lichaam gestrekt. Verder heb je allerlei soorten golfclubs nodig voor verschillende afstanden. Wij hebben gewerkt met de PW, een 7 en een putter.

Een golfbaan is verdeeld in holes, bij Burg Golf hebben wij geoefend op de golfbaan met drie verschillende holes. Er is een verschil in afstand voor mannen en voor vrouwen en ook het parcours verschilt. Soms heb je te maken met hoog gras en soms is het ras heel kort. Ook heb je zand en water.

Het spijt me bijzonder maar ik hoop dat we dit nooit weer gaan doen. Ik vind golfen echt niks aan. Het lukte me niet, het gesjouw met die stokken is nog niet zo erg, want ik hou wel van buiten wandelen. maar dat je telkens mis slaat en je bal steeds moet opzoeken is niet leuk. Ik weet ook niet zo goed wat ik nu verkeerd heb gedaan en waarom het mij niet lukte. Ik ben best goed in verschillende sporten, maar golf is dus niks voor mij!

Op zondag 25 april 2010 was het dan zover, na zeven weken hard trainen gingen we de vijf kilometer lopen. Alle sportklassen en nog een paar kinderen van het Carmelcollege gingen de strijd met zich zelf aan. Het was een hele hete dag. Van tevoren hadden we een gezamenlijke warming-up gehad. We kregen allemaal een soort van stopwatch aan onze schoen die de tijd bijhield. Zodra je over de start lijn was ging het aan en toen je weer over de finish lijn was stopte die met tellen. Onderweg was er een beker met water een sponsje om je even een beetje op te frissen omdat het zo mega heet was. Uiteindelijk was ik van het Carmelcollege 14e van de meiden en 43ste van het hele Carmelcollege geworden en van alle mensen die mee deden aan de 5 kilometer was ik 64ste geworden. Mijn eindtijd was 30:16:00. Het was een uitdaging maar het is me wel gelukt en daar ben ik best wel trots op.

Toen ik aan de eerste training begon dacht ik: hoe kan ik dat ooit overleven! Na een test van drie kilometer op school te hebben gelopen dacht ik: als ik dit kan, kan ik die vijf kilometer ook wel. Ik vond het erg leuk en het was een echte uitdaging. Iets om nooit meer te vergeten! Maar misschien dat ik volgend jaar nog een keertje mee doe.

Op 19 april 2010 was het eindelijk zover, het schoolvoetbaltoernooi begon. Het was een groot voetbaltoernooi, want alle middelbare scholen uit Emmen deden mee. We moesten alleen tegen 1e klassers spelen. Het toernooi was verdeeld op 4 avonden en wij moesten direct die maandagavond al. We hadden drie wedstrijden te gaan. En: die hebben we alle drie gewonnen. Vol goede moed gingen we door na de finale op vrijdagavond 23 april 2010. Iedereen was natuurlijk helemaal opgewonden en blij dat we door waren. Die week hadden we nog eens goed geoefend met gym, want de jongens waren namelijk ook door. Iedereen helemaal blij!!!. Een superprestatie van HAS1. De week ging best wel snel om en toen was het alweer zover. Iedereen ging opgetogen naar de Meerdijk en vol goede moed begonnen we aan de laatste drie wedstrijden. De 1e wedstrijd hadden we gewonnen, Yes! Maar helaas de 2e wedstrijd hadden we gelijk gespeeld. Om te kunnen winnen moesten we de laatste wedstrijd winnen of gelijk spelen. Jammer genoeg is het ons niet gelukt en we zijn geen kampioen geworden . Tenslotte zijn wij meiden derde geworden. De jongens van HAS1 zijn uiteindelijk wel 1ste geworden. En dat is de goedmaker van dit toernooi!!!

Het waren leuke sportavonden en het was heel gezellig in ons team. Ik ben beter gaan voetballen en begrijp de spelregels nu ook veel beter. Dat komt goed uit met de komende Wereldkampioenschap voetballen in Zuid Afrika. Ondanks dat we geen kampioen zijn geworden was het wel heel erg leuk. Ik ga nu duimen dat Nederland goed gaat spelen en in de finale gaat komen.

Op maandag 8 maart 2010 begonnen we met het dansproject. Vier weken lang gingen we dansen bij Happy Sport bij het Eden Hotel. We kregen les van een danslerares. De dansstijl was een beetje RAP achtig. Bij de eerste les kregen we te horen op welk liedje we gingen dansen, het was het liedje van Lyaz met het nummer Replay. Ze had de dans natuurlijk in kleine stukjes geknipt en ging het ons stapje voor stapje leren. Onze klas pakte het heel snel op. Iedereen vond het leuk en had er plezier in.

De danslerares deed het voor en de klas moest het telkens na doen. We stonden voor een spiegelwand en je kon precies zien wat je deed. Zodra iedereen een klein stukje onder de knie had gingen we verder met het volgende stukje van het dansje. Toen de eerste les erop zat waren de reacties heel positief en iedereen keek uit naar de volgende dansles, dat was een week later.

De vier weken les vlogen voorbij en toen iedereen het dansje kende was het zover. Op dinsdag 6 april 2010 mochten we het aan onze ouders presenteren. Samen met alle andere sportklassen die ook dansles bij Happy Sport hadden gehad. Om de beurt moesten we onze dans aan de ouders en aan de andere klassen opvoeren. Iedereen was best wel zenuwachtig en zo. Maar goed dat hoort er ook een beetje bij vind ik. Toen de middag erop zat was iedereen opgelucht dat het goed was gegaan en we kregen een hard applaus.

Zoals ik al eerder heb verteld vond de hele klas het leuk, ik dus ook. Ik ben er achter gekomen dat ik dansen erg leuk vind en ik weet nu dat ik meer ritmegevoel heb dan ik zelf dacht. Ik wist dat er veel bij komt kijken en dat je normaal best lang moet oefenen voordat iedereen hetzelfde doet en je een voorstelling kunt geven. Maar met HAS1 was het zo voor elkaar. Iedereen had er plezier in en dan lijkt het net alsof het vanzelf gaat. Ik vond dit echt kei leuk en hoop dat we het volgend jaar nog eens gaan doen!!!

Elke vrijdag (4 weken lang) gingen we tennissen in de open blaashaal bij het Ziekenhuis. We kregen les van meneer Picek. Om kwartover 12 gingen we gezamenlijk vanaf school op de fiets erheen. Toen we er aankwamen gingen we ons eerst omkleden en daarna gingen we na de blaashaal. We kregen eerst een warming-up. Bij de warming up moest je ervoor zorgen dat je een zo smal mogelijk paadje had. De warming up bestond uit verschillende dingen zoals:
 dribbelen,
 met je armen zwaaien,
 links over rechts enz.

Na een tijdje waren we warm en begon het echte werk. De eerste les ging meneer Picek uitleggen wat “voorhand” inhoud en wat “backhand” inhoud. Na dat hij het uitgelegd had mochten we het zelf proberen.
 De eerste les hielden we ons bezig met voorhand en de tweede les hielden we ons bezig met backhand. Ik vond het best nog wel moeilijk. Je moest gaan overspelen in 2-tallen. We hadden steeds een uur les en toen was het alweer voorbij. We gingen gezamenlijk weer terug naar school, want daarna hadden we nog mentorles.
 De tweede les gingen we backhand leren. Ook toen ging je weer in 2-tallen overspelen. Dat vond ik nog moeilijker dan voorhand. Ook hebben we de tweede les de opslag geleerd. Dat vond ik niet heel moeilijk.
 De laatste 2 lessen hebben we vooral partijtjes gedaan. Na een tijdje moest je steeds doorschuiven, zodat je steeds tegen een ander moest spelen. Dat vond ik erg leuk om te doen.

Het was heel gezellig en ook best wel leuk om te doen, maar tennis is niet mijn sport. Ik heb er wel veel van geleerd en vond het achteraf toch leuker dan ik me het vooraf had voorgesteld.

Op de basisschool heb ik al eens meegedaan met: “maak kennis met tennis” en dat vond ik toen niet leuk. Ik baalde dat ik het moest afmaken van mijn ouders, want ik wilde eerder stoppen maar dat mocht toen niet.

Tennis is best moeilijk om te doen. Je moet de techniek beheersen en een beetje leuk samenspelen anders raak je geen bal. Het is juist leuk als je goed kunt overspelen en een partijtje kunt maken. Ik heb geleerd dat je veel van elkaar kunt leren. Doordat mijn klasgenoten mij aanwijzingen gaven en ik soms ook ging afkijken, leerde ik mijn techniek verbeteren.


 

Elke maandag (4 weken lang) gingen we tafeltennissen bij TTC (Tafeltennis Club) Emmen in Angelslo, dat is heel dichtbij school. Om 14:10 uur gingen we gezamenlijk op de fiets er heen. Eerste kregen we uitleg wat we de 4 lessen gingen doen en de 2 meneren (waarvan we les kregen) deden een potje tafeltennisvoor. Gaaf zoals die kunnen smashen. Toen dat allemaal gebeurd was, werden we in 2 groepen gesplitst (jongens en meisjes apart.) Het eerste uur gingen de jongens bezig met het toernooi organiseren en gingen de meiden tafeltennissen. Het 2e uur gingen we het natuurlijk omdraaien. Als je aan het tafeltennissen was ging je het volgende doen:
 je leerde hoe je de opslag moest maken
 je leerde welke mogelijkheden je had om terug te slaan
 je leerde de spelregels en heel belangrijk wanneer je een punt scoorde
 en als laatst leerde je een toernooi organiseren. Dat vond ik best nog wel moeilijk. De genen die als beste een toernooi konden organiseren, mochten het ook echt uitvoeren. De jongens gingen een volleybal toernooi organiseren en de meiden een tafeltennis toerenooi.
 

Het tafeltennissen vond ik erg leuk. Ik had alleen nog maar op de camping getafeltennist, maar goed dat was zonder spelregels en dus veel makkelijker. Dan sta je meer te hangen dan dat je echt iets doet. Je bent dan ook alleen aan het overspelen en doordraaien. Maar nu ik echt de spelregels heb geleerd, vind ik het ineens veel leuker. Jammer genoeg mocht ik niet het toernooi uitvoeren, want mijn groepje was niet de beste. De gene die het wel mochten uitvoeren hadden het heel goed gedaan. Ik heb er veel van geleerd en vind het erg jammer dat het afgelopen is. Ik wist niet dat je op zoveel dingen moet letten als je een toernooi wilt organiseren. Je moet eerst zelf de spelregels goed weten, dan moet je van alles regelen en goed uitleggen wat de bedoeling is. En dan pas kun je met elkaar het spel spelen. Tussendoor moet je goed de puntentelling bijhouden, dus dat is best veel allemaal. Hopelijk gaan we dit nog vaker doen, want het lijkt mij leuk om ook eens een echt toernooi te organiseren !

Dinsdag 12 januari 2010 was het zo ver. Shanti en ik gingen een presentatie geven aan groep 8 van onze oude basisscholen. Shanti bij de Vrije school Michael en ik bij obs ’t Eenspan. We hadden ons goed voorbereid. Op school hadden we een PowerPoint presentatie gekregen en die hebben we vooraf met elkaar geoefend. We hadden mijn laptop mee, want bij de Vrije school hebben ze nog geen digitaal schoolbord. Bij het Eenspan wel. Ook hadden we onze portfoliomap mee en die konden de kinderen inzien.

Achteraf was het heel leuk, maar ik was erg zenuwachtig en gespannen. Dat kun je ook wel op de foto zien. Ik vond het ook heel jammer dat Meester er niet was. Dan had ik het vast veel leuker en minder spannend gevonden. De kinderen vonden het leuk om te horen dat ik de sportklas vet cool vind. Jammer dat niemand straks naar de sportklas komt. Ze willen bijna allemaal naar het Esdal. Ook bij Shanti was niemand die straks naar de sportklas wil.

Ik heb ervan geleerd dat voor de klas staan best moeilijk is. Je moet iedereen aankijken en het een beetje leuk vertellen. De kinderen hadden goed geluisterd en stelden allerlei vragen. Vragen beantwoorden vond ik leuker en makkelijker dan de presentatie. Ik vind school heel leuk en daar kan ik ook goed over vertellen. Dus vragen beantwoorden was niet moeilijk. Ik wil dit nog wel een keertje weer doen. Ik hoop dat ik het dan minder spannend vind dan de eerste keer.
 

Op maandag 26 oktober 2009 gingen we met onze klas en meneer Poortvliet mountainbiken. Bij school stonden alle fietsen klaar en er waren 2 instructeurs. Die hielpen ons om de fietsen in orde te maken en we kregen een helm en een bidon. Toen iedereen klaar was vertrokken, we in tweetallen naast elkaar op de mountainbikes naar het bos. Ik fietste samen met Floor. In het bos gingen we starten bij een mountainbike parcours. We mochten zelf het parcours affietsen. Dat vond ik gaaf. Het had die dagen ervoor lekker veel geregend, waardoor de bospaden super blubberig waren en je goed kon slippen. We werden weer heerlijk vies. Doordat het zo modderig was, had ik geen grip meer met mijn fiets en viel ik in de modder! Iedereen moest lachen. Na drierondjes parcours gingen we verder het bos in naar een ander parcours. Daarna was de tijd om en moesten we weer terug naar school. Op school konden we lekker warm douchen.

De instructeurs vertelden vooraf dat je goed moet schakelen. Bij het schakelen moet je gewoon doorfietsen en niet zoals bij een gewone fiets terugtrappen, want dan schakelt de fiets niet. En je moet tijdens het fietsen ook telkens goed opletten voor takken en boomwortels. Bij blubber of stuifzand moet je proberen in een lage versnelling toch door te trappen zodat je niet omvalt. Eigenlijk moet je constant schakelen en in verschillende versnellingen het parcours afleggen. Als je goed schakelt kun je altijd doorfietsen en hoef je niet af te stappen. Nou dat is mij nog niet gelukt. Bij de hoge bult ben ik wel lopend omhoog geklommen. Het moeilijkste met moutainbiken vind ik, is het klimmen. Je moet dan schakelen en hard trappen te gelijk. Je moet over een goede conditie beschikken, want het vraagt om veel kracht in je benen en je moet in het bos goed opletten waar je fietst. Het is heel intensief om alles te gelijk te doen. En heel belangrijk is dat je goed drinkt, want je zweet erg en je moet je vocht aanvullen.

Ik had al vaker met mijn vader gemountainbiked. Zelfs al eens in Frankrijk, daar moest ik een berg opklimmen en dat was heel zwaar. Sinds kort heb ik zelf ook een mountainbike en cross ik in het weekend samen met mijn vader door de Emmerdennen of het Valtherbos. Ik vind moutainbiken echt gaaf om te doen !!! Op school hoefde ik mijn fiets niet schoon te maken, dat moet thuis altijd wel.
Het was een leuke middag en we hebben veel lol gehad. Ik hoop dat we dit nog vaker gaan doen.

In september 2009 zijn we met school gaan waterskiën bij het “Ermerstrand”. Vanaf school gingen we onder begeleiding van meneer Overberg en een aantal ouders in auto’s daarheen.

Toen we aankwamen kregen we eerst uitleg, daarna gingen we waterskipakken aanpassen en aantrekken en tenslotte kreeg iedereen een paar waterski’s. We kregen uitleg van een meneer die bij de waterskibaan werkt. Hij vertelde ons wat er ging gebeuren en welke houding je moest aannemen. Na de instructie mochten we het water op.

Om goed op de waterski’s te staan, moet je bij de start gehurkt zitten met je billen omlaag en op een bepaald moment hoor je een klik en dan wordt je het water opgetrokken. De eerste keer viel ik direct, omdat ik toen nog niet echt wist wat er ging gebeuren. Ik werd met een ruk het water opgetrokken en kon mijn evenwicht niet bewaren. Maar de 2e keer lukte het me wel. De truc was dat je, je benen dichtbij elkaar moet houden en je handen gestrekt, dan houdt je evenwicht. 
 

Ik vond het erg leuk om te doen. Ik had het nog nooit gedaan en ben er best trots op dat ik het goed kan. Ik ben in totaal wel 7 keer gegaan. Ik kreeg er steeds mee plezier in.

Het is me dit keer helaas nog niet gelukt om een heel rondje te maken. Dit kwam doordat je aan het eind een bocht moest maken. Om de bocht te kunnen maken moest je, je handen naar binnentrekken en dan ging het waterskikoord over op een andere lijn. Om de klik naar de ander lijn te maken moest er geen spanning op de lijn staan. Ik kreeg dit niet goed onder de knie. Om goed te kunnen waterskiën moet je vaak oefenen, kijken hoe andere kinderen het doen en goed naar de instructeur luisteren.

Het was jammer we aan het eind het van het zomer- seizoen gingen, want ondanks de dikke pakken kreeg ik het op het laatst best koud. Ik hoop dat we dit nog vaker gaan doen, want ik vond het een hele leuke sportmiddag.

Op de eerste dag van ons introductiekamp ging wij een survivalrun doen. We gingen op de fiets naar het Oranjekanaal en daar gingen we eerst kanoën. Daarna ging we verder fietsen richting Sleen. Toen we aankwamen zijn we eerst in groepjes verdeeld. Bij elk groepje was een instructeur, die eerst ging uitleggen wat we gingen doen. De instructeurs begeleidde en ondersteunde ons ook.

 We gingen in looppas naar het bos, wat een eindje verderop was. Het was erg blubberig in het bos en we kwamen helemaal vies aan. Als eerste moesten we over een net heen klimmen. Dat was best wel moeilijk, want je moest jezelf omhoog trekken. Het kwam aan op: kracht in je benen en armen en lenigheid. Vervolgens gingen we telkens in looppas naar de verschillende opdrachten. We moesten via een touw het water over klimmen. En we hebben ook met kleren aan over een drijvend iets over het water gerend. Als je niet oppaste viel je in het water.

 Het hoogte punt van deze survivalrun was door het riool zwemmen. Eerst vond ik dit best wel eng, want er was bijna geen ruimte om adem te halen en het was donker en het water stonk. Maar gelukkig liep er een touw door het riool waaraan ik me kon vasthouden. Toen het gelukt was, was ik trots op mezelf dat ik het tocht gedaan had.

Nadat iedereen geweest was, gingen we weer terug naar de beginplek en mochten we ons omkleden. Vervolgens gingen we op de fiets richting kampeerboerderij waar we ons lekker konden douchen en warm aankleden. Na een heerlijke kop warme thee voelde ik me weer helemaal goed. 
 

Ik vond spannend en heel leuk om te doen. Vooral door het riool zwemmen was achteraf echt gaaf. Eerst vond ik het eng, maar uiteindelijk heb ik mijn angst overwonnen. Bij een survivalrun is het belangrijk dat je elkaar als groep helpt en dat elkaar aanmoedigt door te gaan.